Eén van de meest talentvolle en veelbelovende Nederlandse popbands van dit moment is Moke. Gisteravond waren ze in de Venlose poptempel Perron 55. Het was een volle bak, 
dringen geblazen. Maar zeer de moeite waard. Mijn interesse ligt de laatste jaren vooral bij jazz, soul, klassiek. Maar dat neemt niet weg dat er ook interesse voor pop is. Vroeger was symphonische rock een belangrijk interessegebied en bezocht ik concerten van Supertramp en Genesis. Maar ook Engelse beat, zoals Joe Jackson was in trek. Het grappige is dat ik Joe Jackson anderhalf jaar terug nog zag op North Sea Jazz. North Sea Jazz? Ja dat vroeg ik mij, maar ook Joe Jackson zich zelf af… Hoewel North Sea Jazz heel breed is en regelmatig uitstapjes maakt naar andere muziekstijlen waaronder pop, is het doorgaans wel zo dat het dan aan jazz gerelateerde stijlen zijn en dat kun je bij Joe Jackson niet zeggen. Hoewel hij in de late ’70 jaren (of was het begin ’80?) de plaat Jumping Jive maakte met wel een duidelijke jazzsound.
Terug naar Moke. Bekend van “De Wereld draait door” en Pinkpop. Een rauw maar soms melodieus Engelse/Iers popgeluid. De leadzanger is geboren in Ierland, zijn invloed is duidelijk hoorbaar. Ik ben geen grote kenner van de huidige popmuziek, maar het deed me denken aan The Cure en The Sound, groepen uit een grijs verleden (ik word oud….): new wave achtig. De stemming zat er in elk geval goed in, in Perron 55. En nu met deze volle zaal gezien dat het tijd wordt voor een nieuw poppodium. Venlo heeft de potenties en moet aantrekkelijker worden voor jongeren. Daar hoort een volwaardig podium bij. Zodat we niet meer hutje mutje – in een benauwd zaaltje – naar grote popbands hoeven te luisteren.